|
|
||||||||
|
||||||||
دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 |
این منم؟! منی که سرشار از شادی و نشاط بودم و همه در حسرت خوشی من؟ چرا روزگار منو تنها کرد؟چرا دیگر دستی نیست که دستم را بگیرد؟چرا هیچ کس نمی خواهد باور کند من شکسته ام؟ البته یک توقع بی جا بیش نیست! تا کسی نیست چگونه باید انتظار باور کردن داشته باشد؟!
پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند . .پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا مطمئن بشیم جائی از بدنت آسیب دیدگی یا شکستگی نداشته باشه "
پیرمرد غمگین شد، گفت خیلی عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .
پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :
او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد کافی دیر شده نمی خواهم تاخیر من بیشتر شود !یکی از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند .
پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد !
پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است !
تو را با دیگری دیدم که گرم گفتگو بودی با او آهسته می رفتی سراپا محو او بودی
